UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
Мен ўзимни энг бахтсиз
инсон деб
биламан. Бирор маротаба ҳам
аёл
кишининг хақиқий
мухаббатини хис
этмаганман. Одамлар мени
хиссиз, бағритош деб
билишади. Бир
томондан улар ҳақ. Умуман
олганда
мен хиссиёт нималигини
билмайман.
Менга бу тушунчани
нималигини
тушунтиришмаган, тўғрироғи
бунга
имкон бўлмаган. Кунларнинг
бирида, ўзимни омадсиз,
бахтсиз деб юрган
пайтларимда бир
аёл хаётимга кириб келади
деб ҳам
ўйламаганман. Мана у келди.
Балки
сизга кулгули туюлар,
мухаббатнинг
борлигига, унинг кучига
ишонмайдиган одам, севгига
мубтало
бўлдим. Мен уни шунчаки
севиб
қолдим. Аввалдан бу хисни
мен
шунчаки "қизиқиш” деб
таърифладим. Бисотимдаги
барча
сўзларни териб чиққанимда
ҳам "севиб қолдим” деган
сўз икки оёқда
туролмас эди. У бошқача
кўринарди.
Юришида ҳам, туришида
ҳам, гапирса
ҳам, гапирмаса ҳам менга
гўзал бўлиб
кўринарди. Гарчанд мени
кимлигимни,
хатто исмимни хам
билмасада ундан ўзимга
тасалли бераоладиган хатти
харакатларни қидирардим.
Унинг хар
бир харакатининг энг кичик
ва
арзимас нуқталарини менга
бўлган
қизиқиш дея бахолашга,
хархолда
жураът этаолардим. Масалан
бехосдан менга жилмайиб
қараб қўйганида,
телефонда гаплаша туриб
кўзлари
мен ишлаётган столга тушиб
қолганида ва шунга ўхшаган
харакатлардан ўзимга
бўлаётган
"эътиборни” назардан
қочирмасдим. Кунлар ўтиб
бораверарди. Биз эса
ишга шўнғиб бораверардик.
Бошлиқнинг кўзига яхши
кўриниш
мақсадида икки хисса кўп
ишлашга
мажбур бўлардим. У эса...
соат еттида
да келиб соат тўртда
кетарди. Хеч қандай
ташвиши йўқ , бировнинг
кўзига яхши кўринишга ҳам
харакат
қилмайди. Бу хислатлари эса
мени
ўзига янада мафтун этарди.
Бир куни качбдошларим,
янги йил
кечасини уюштиришди.
Чоқроққина
ресторанга бордик,
дастурхон хам
шунга яраша. Аслида чақани
чақага
улаб, маошни маошга
етказувчи,
бировга бир тийн ҳам раво
кўрмайдиган давбра учун бу
дабдабали дастурхон эди!
Нимагадур
ўша қизнинг ёнида бу
дастурхондан
уялдим. Нима учунлигини
халигача
билмайман, балки унинг
ёнида ўзимни
"бой тўпи” деб
ўйлагандурману бу
чоғроққина байрам
дастурхонимизни
етарлича ясатолмаганимдан
уялгандурман. Лекин энг
қизиғи у
билан бирга, ёнмаён ўтириб
қолдим.
Унинг кулгуси, чиройи ва
кулгичлари
мени ақлимни шоширарди.
Хуллас биз бир жойда
ўтирардик, гўё у ва мен...
шунда биринчи бор сўз
очишга жазм
қилдим. - кечирасиз,
кулгули туюлса ҳам
сизнинг исмингизни
билмайман, хар
холда касбдош бўлсак... –
ўзимдаги бу
журатни хис қилиб хайрон
қолдим,
кўксимдаги " жавоб бермаса-
я” деган
хадик пайдо бўлди. Йўқ
адашган эканман, мен
томонга қараб – менинг
исминмни билмасангиз ҳам,
мен
сизнинг исмингизни
биламан Азамат
ака, Хуршида, менинг исмим
Хуршида
– деганча жилмайиб
қўлларини
узатди. Хаётимда
Maqola nomi : Men hissiz insonman sen esa joxil
Vaqti : 30.04.2014|21:23
Ko'rilgan : 2324
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 352/276
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :40 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика