UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
“Онамнинг бир кўзи бор
эди.
мен унинг бундай
кўринишидан ор қилар
эдим.унинг бу ҳолати мен
учун жуда уятли эди-ки,
тасаввур қила олмайди
киши.
У ўқитувчилар ва
талабаларга
тушлик учун овқат
тайёрлаб
оиламизни боқар эди.
отам
бизни ташлаб кетган.
Мен уни
ҳатто кўрмаганман ҳам.
Биринчи синфни
битирганимда
онам мени табриклаш
учун
мактабга келди. Эҳ,
қандай ҳам
уятли ҳолатда
қолганимдан
ўзимни қўярга жой топа
олмасдим. Юзим ғазабдан
қизариб ёнар, кўзларим
ўтли
нигоҳ билан ҳудди уни
кўрмаганга олар эди.
Ҳаёлимдан ҳар хил ўйлар
ўта
бошлади,озъимга-ўзим
нолий
кеттим. Қандай қилиб
онам шу
ҳолатида бу ерга
келдия?!
Наҳотки мени шунчалик
шарманда бўлишимни
хоҳласая… деганча
югурганча
кетиб қолдим.
Эртаси куни
синфдошларим
устимдан кулиб: “Ҳа-ҳа,
ҳаммани кўзи иккита
бўлса,
сенинг онангники битта
эканми?” дея ҳақоратли
гапларни айта
бошлашди.
Ўзимни шу пайт, тўғриси,
ўлдиргим келди.
Узоқларга
қочиб кетгим келарди.
Ҳатто
шу куни уйга келиб
онамга
бақира кеттим: “Нега
уйда
тинчгина ўтирмасдан
мактабга
бордингиз? Устимдан
қанча
одам кулганини
кўрдингизми?
Шуми эди мақсадингиз?
Мени
бунақа қилиб устимдан
кулгандан кўра йўқ
бўлганингиз яхши эди”
Эҳ, нималар деб
қўйганимни
ўзим ҳам билмайман.
Онам
кўзларида ёш билан
жавоб
ҳам бермади. Мен ўзимда
эмас
эдим. Тилим нима
деяётганини
билмай, нималар
деганимни
тушуна олмасдим.
Қалбим
ўзимга бўйсунмади. Унга
бундай гапларни айтиб
жуда
уятда қолдим. Тезда
уйдан
чиқиб кетдим.
Кунлар ўта бошлади.
Буёғига
бор кучимни фақат
ўзишга
қаратдим. Ҳатто чет элга
бориб
ўқиш имкониятини ҳам
қўлга
киритдим. Орада
уйландим
ҳам. Ўзимга алоҳида бир
шинамгина уй сотиб
олдим. Ўз
ҳаётим, оилам билан
бахтли
эдим.
Бир куни онам мени
кўриш
учун келди. Биз анча
йиллардан бери
кўришмаганимиз боис у
ҳатто
ўз набирасини танимасди
ҳам.
У эшигим олдида
тураркан
ўғлим унинг устидан
кулди.
Мен эса бақириб уйга
киргиздимда, онамни
ёнига
чиқиб унга ҳам бақира
кеттим:
“Мени уйимга келиб,
ўғлимни
қўрқитишга қандай
журъат
қилдингиз? Тезда бу
ердан
кетинг!”, деганимда
онам :
“Узр, болам, адашиб
бошқа
манзилга келиб
қолибман”,
дедида кўздан ғоиб
бўлди.
Бир куни уйимга эски
маҳалламдан хат келди.
Хотинимга тижорат
сафари
билан кетяпман деган
баҳона
билан уйдан чиқиб
кеттим.
Хатда ёзилишича,
ёшликда
яшаган уйимиз менинг
номимга ўтиши керак
экан.
Нотариусдан чиқдимда,
эски
уйимиз томон йўл олдим.
Борганимда қўшниларим
онам
вафот этганини айтишди
ва
қўлимга онам қолдирган
хатни тутқазишди. Хатни
очиб
ўқий бошладим:
“Болажоним! Мен сен
ҳақингда
доим қайғурганман. Ўша
куни
уйингга огоҳлантирмай
борганим учун,
болаларингни
қўрқитиб юборганим
учун
мени кечир. Мендан рози
бўлгин, ўғлим.
Maqola nomi : Онажон сиз бизга ганиматсиз
Vaqti : 28.04.2014|20:53
Ko'rilgan : 1948
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 231/225
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :26 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика