UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
«Умуман ўзгармабди. Ўтган
саккиз йил уни янада
кўркамлаштириб,
қарашларига-да аввалгидан
теранроқ тус берибди».
Ситора Анварни узоқдан бир
кўрибоқ таниди. Танимаслиги
мумкин ҳам эмасди: айни 9-
синфни битирадиган йили
унинг эс-ҳушини ўғирлаган,
юрагига муҳаббат аталмиш
аланганинг илк чўғларини
ташлаган ёш ўқитувчи йигит
бугун яна қаршисидан чиқиб
турибди ахир...
– Ассалому алайкум, Анвар
ака. Яхшимисиз?
– Ваалайкум ассалом. Узр,
синглим, сизни танимадим...
Агар ҳозир саккиз йил
аввалги давр бўлганида,
эҳтимол, кўз ёшларини
яшириш учун лабларини
қаттиқ тишлаб, зўрға ўзини
қўлга олган бўлармиди... У
пайтлар содда ва беғубор
қизалоқ эди-да...
* * *
Анвар ўқувчиларнинг беадоқ
саволларига жавоб бераркан,
кутилмаганда охирги партада
бир ўзи ўтирган қизга кўзи
тушиб, айтажак сўзларини
йўқотиб қўйди, ўзига киши
билмас оро бериб келган
қизалоқ хаёл суриш асносида
устозига тикилиб қолганини
идрок этолмас, хазондек
тўзғиган ўйларини тартибга
солишга ожиз эди.
– Азимова, тўғри ўтириб ол!
* * *
– Мен Ситораман, Анвар ака...
Ситора унга кимлигини
тушунтиришга уриниб
кўрмоқчи бўлди, ўртада
эслашга арзийдиган
алланималар, Ситора учун
қадрли ширин хотиралар бор
эди, аммо... Бу ҳақда унга
айтишдан маъни йўқ...
* * *
– Ситоранинг феълида, ички
дунёсида нималардир
ўзгаряпти. У бошқа дарсларга
қандай қатнашяпти –
билмайман, аммо...
– Нима аммо? – синф раҳбари
Ноила Ўктамова Анварга
ҳайрон боқди.
– Авваллари доим дарсга
тайёр бўлиб келарди. Энди
эса... Унинг ўзини тутишига,
руҳиятига жиддий эътибор
беришингиз керак, менимча...
Дарс пайти хаёли
аллақаерларда...
Ноила индамади. Жавоб
бериш ўрнига шу ерда юрган
ўқувчилардан бирига
Ситорани чақириб келишни
буюрди.
* * *
– Мен... ҳалиги... Бир пайтлар
мен ўқиган синфга тарих
фанидан дарс бергандингиз...
– Шунақами? Синф
раҳбарингиз ким эди?
– Ноила опа. Алгебрадан дарс
берарди...
– Тушунарли...
* * *
Анвар синф хонасига
келганида ўқувчилар ҳали
синфга кирмаган эди. Столи
устидаги гулдонда янгиланган
гулларни кўриб, ҳайрон
бўлди, бу ҳайронлик стол
тортмасини очиб, дарслик
китобини олмоқчи бўлганида
яна икки марта ортди: у ерда
бир нечта конверт бор эди.
Улардан бирини очди:
«Ассалому алайкум, Анвар
ака!
Мен бу мактубни ўқувчингиз
сифатида ёзаётганим йўқ...
Агар сўзларим бошидан
малол кела бошласа,
мактубларимни ўқимай қўя
қолинг...
Дарсларингизда паришон
ўтиришимни аллақачон
сезгандирсиз. Сизга бир
ўқувчи эмас, қиз бола
сифатида нигоҳ ташлаган илк
кунимдан бошлаб...»
Анвар у ёғини ўқий олмади.
Мактубларнинг бари салом
билан бошланиб, Шайдоингиз
дея тугалланган эди. Анвар
ҳуснихатни бир қарашда
таниди. Негадир кўнгли
ўксиди. Кейин уни гўё биров
бошқараётгандек тўғри
ўқитувчилар хонасига йўл
олди...
Мажлислар,
Maqola nomi : Vijdon Azobi
Vaqti : 28.04.2014|20:21
Ko'rilgan : 2039
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 168/238
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :35 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика