UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
келмасди.
— Ҳа, — Комил кўзларини олиб қочди.
— Ўсма қаерда? Юқоридами, ўртадами, пастда?
Комил хўрсинди.
— Пастдами?
У бош чайқади. Унга тикилиб туриб кўзим тинди…
* * *
Кўзимни очганимда беморлар хонасида ётардим. Демак, хушимдан кетибман. Йўқ, ухлагандирман, балки… Ҳа, ухлаганман! Даҳшатли туш кўрибман…
— Комил, ёмон туш кўрибман… Тушимда ўғлим… Худога шукур туш экан…
— Эркин Валиевич? Қанақа туш?
— Тушимда Умиджон саратон бўлганмиш… — бу ёлғонлигини билардим, аммо шундай бўлишини истаганим учунми, жуда ишонгим келарди.
— Эркин ака? Ўзингини қўлга олинг… Бу туш эмас! Сиз ўзингизни қўлга олишингиз, оилангиздагиларга суянч бўлишингиз лозим…
— Йўқ, Комил… Бардошим етмайди. Унинг кўз ўнгимда сўниб боришига чидолмайман! Азобланишини кўтаролмайман! У менинг болам, ёлғизгина ўғлим!
— Қанча тез даволасак, шунча яхши. Буни ўзингиз ҳам биласиз!
— Онасига нима дейман? Ўзига-чи? Улар бирдан билади. Ахир уйда ҳар куни шу касаллик ҳақида гапирганман. Беморларимнинг аҳволини айтиб берганман…
— Наҳот, шу пайтгача сезмадингиз?
— Шуни айт. Унинг томоғи оғрирди. Онаси иссиқ-иссиқ овқат едирарди. Бефарқлик қилибман-да. Овқат еётганда йўталиб, ютолмай қолган пайтлари ҳам бўлган, аҳамият бермаганман. Бу касаллик кексаларга хос деб юрганман-да! Ёшларда кам учрайди-ку!
— Ҳа, Умиджоннинг ёшида кутилмаган ҳол…
— Энди нима қиламан, Комил?..
— Ўсма пастки қисмда. Кимё даволаш қийин кечади. Фойдаси ҳам кам.
— Операция ундан-да, оғир… Эй, Худойим, бу нима кўргулик?
— Амаллаб нур билан даволаймиз. Умиджон ёш, ҳали кўрмагандай бўлиб кетади, — Комилнинг айтаётган гапига ўзи ҳам ишонмаётгани сезилди. — Умиджонга курс даволашни қўлласак бўлади. Икки курс нурлантиришдан сўнг ўзингиз операция қиласиз…
— Йўқ! Ундай қилолмайман! Мен ўз ўғлимни операция қилолмайман…
— Бошқа иложингиз йўқ. Энг тажрибали жарроҳ — ўзингиз. Наҳот ўғлингизнинг ҳаётини бошқа бировга ишониб топширсангиз…
Комил билан кейин нималарни гаплашдим, ёдимда йўқ. Ўша куни кечга операция бор экан. Диққатимни жамлаёлмаслигимдан қўрқиб кирмайман, дедим. Аммо беморнинг яқинлари йиғлаб туриб олди. Кўз олдимга яна Умиджон келди. Мижозимнинг изтироби меникидан кам эмас. Аммо уларнинг битта ютуғи — улар менга ишонади, мендан умид қилади. Мен-чи? Мен кимга суянаман?
Ўша кунги операция муваффақиятли чиқмади. Тўғри, беморим тирик. Аммо аҳволи… Унинг икки ё уч кунлик умри қолган. Буни яқинларига қандай айтаман? Авваллари айтаверардим. Шифокор сифатида дийдам қаттиқ эди. Энди-чи? Мен ҳам кўпроқ умидвор отага айландим. Уларнинг дардига шифокор эмас, жабрдийда сифатида қараяпман.
Уйга зўрға кириб келдим. Хотиним югуриб келди:
— Умидни нега лорга олиб бормадингиз? Унинг юрагини ёриб, ўша қуриб кеткур, шифохонангизга олиб борибсиз?
Maqola nomi : O'g'limni bu darddan qutqara olamanmi???
Vaqti : 26.04.2014|20:12
Ko'rilgan : 3806
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 268/247
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :21 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика