UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
Ozmuncha vaqt o‘tib shunday qayg‘uli kunlarida A’zam hovliqib keldi. Mohirani chekkan azoblarini ko‘rib dugonasi jim turolmabdi. A’zamni bir do‘stiga aytgan ekan "Mohira Anvar akani yaxshi ko‘radi" deb. Bu gap og‘izdan og‘iz unga yetib kelibdi.
- Obbo sen-ey, obbo do‘stim-ey... Nega oldinroq indamading?! - deb qoldi A’zam kulasolib,- o‘zim aytdim-a nega bu hayolparast bo‘lib qoldi deb.?!
Anvar do‘stini savollariga bu safar ham indamadi. “Ha do‘stim, men uni sendan oldin sevardim, sevaman” deya olmadi. O‘zini oqlaganday tuyulardi unga...
- Yo kuch sinashamizmi a?! -deya hazil qilib uni yelkasiga urdi A’zam,- bo‘pti, omadingni bersin, bu safar og‘zingga talqon solvolsang quruk qolasan...
A’zam bugun xam xar doimgidek hazili bilan muammoni hal qildi-qo‘ydi...
Eh A’zam, A’zam... Shu do‘sti qotib kulsayam oldinroq telefonda unga aytishi kerak edi. Mohiraga shuncha azob bermagan bo‘lardi...
Mohiradek qizni ko‘rgan har qanday yigit befarq ketolmaydi lekin. Yana Anvarni ko‘z o‘ngida sevigilisi gavdalanardi. O‘zi Mohira yig‘lagan paytida ham go‘zalda!.. A’zamni ham yuragidan urgandir balki.?!
Endi u nima qilsin? Uchib-yelib borsinmi suyuklisini yoniga?! Qanday kutadi uni? “Endi sevish navbati sizgami?!” desachi?! Bu turgan gap, Mohira bunday achchiq gaplarni ayta oladi. Keyin uni kechiradimi, kechira olarmikin?...
Kechalari bilan uxlolmay hayolan Mohira bilan gaplashib chiqardi. Erta tongda telefoniga uyg‘otishi uchun qo‘ygan musiqasi yangrab arang uyg‘onardi. Oldin shu musiqa yoqardi unga, sevimli musiqasi edi. Hozir eshitsa ilgargidek kayfiyati ko‘tarilmaydi. Erinibgina o‘rnidan turadi, chala qolgan darslarini qilish uchun. Lekin o‘y-hayollari qalbini o‘rtayotgan ishq azobi bilan band bo‘lib qoladi, yana hayollari iskanjasida olishadi...
Imtihonlarga ham zo‘r-bazo‘r tayyorlandi. Bir iloj qilib o‘tdida qishloqqa shoshildi. Charchadi, o‘ylashdan charchadi. Zerikdi. Onasini sog‘indi. Onasini mehridaryo so‘zlarini sog‘indi...
Anvar qishloqqa kelib ham hech narsa o‘zgarmadi, battar ezildi. Hammayoq aksincha Mohirani eslataverdi.
Mohira bilan uchrashishga ichki savollar qiynardi. Boshida nega va’da berdingiz desachi?! Endi nega keldingiz desachi?!

Sevishib ayro qolgan ikki qalb egalari uchrashishga mushtoq. Lekin Anvarni ichki savollari o‘ziga to‘sqinlik qilsa, Mohira esa xamon xafa, arazda...
Shunday dardini yutib yurgan vaqtlarida bir kuni Moxirani dugonasi kelib u bilan uchrashdi. Anvar va Mohira munosabatlari o‘rtasidagi hamma gapdan xabardor ekan. Mohirani chekkan azoblarini ko‘rib jim turolmabdi. Anvardan Mohirani alamini olardi dugonasi, "U sizni yaxshi ko‘radi. Shuni bilasizmi siz o‘zi?! Shunaqayam toshbag‘r bo‘ladimi yigit kishi?! ... " tinmay gapirdi, yig‘ib qo‘yganlarni sochib ketdi dugonasi. Lekin oxirgi gaplari... "Moxiraga sovchilar kelyapti..."
Anvarga kutilmagan zarba tushgandek gangib qoldi. Nima? Mohiraga sovchilar kelyapti?.. Shuncha payt ikkilanib yurganiga pushaymonlar bo‘lib ketdi. Do‘sti uchun sevgisidan kechmoqchi edi. Endichi? Keyin nega bormadi uchrashish uchun?
Hozirchi?! Bugun nega tuxtab turibdi?!
Mohirani esladi. Shuncha azob chekib ungayam azob berganini bilmay qolibdi.
Mohira, Mohira... ismini takrorladi.
Yig‘lama! Boshka yig‘lashlaringni istamayman!
Anvarni qalbidagi muhabbat va Mohirani unga yig‘lab aytgan oxirgi gaplari ko‘ngliga hech tinchlik bermadi. Yotga bergisi kelmasdi suyuklisini. Shular sabab, yana A’zamni o‘zi kelib ko‘nglidagi tugunni yechib ketgani sabab Mohiraga sovchi yuborishni maqsad qildi. Ha, avval opasiga aytadi, keyin opasi o‘zi qolganini do‘ndiradi...
O‘sha kuni opasinikiga bordi. Opasi ham Anvarni gaplaridan xursand bo‘lib ketdi:
- Allaqachon uylanishing kerak edi, -dedi quvonib,- shahardan beri kelmay qo‘ydinglar, oyim uyda yolg‘iz o‘zlari, mana o‘qishlaringam tugab qolay dedi, endi uylanasan. Ertagayoq borib oyim bilan gaplashaman...
Opasi aytganidek "ish"ni do‘ndirdi. Ertalab kelib onasi bilan gaplashibdi. Endi Nazokat xolani xursandligi ichiga sig‘masdi:
- O‘zim uyladim-a bu Anvarjonimni keyingi paytlarda hayoli parishon deb. Ko‘zlaringga ko‘ztumor bo‘lay bolajonim! Ha aytgancha... tog‘angga telefon qil, kelsin. Ertaga birga boramiz sovchilikka.

Xash-pash deguncha oradan bir qancha kun utmay to‘yni maslahatini qilishdi.
Anvarni endi quvonchi ichiga sig‘masdi. Mohira kelgan sovchilarni qaytaraverib Anvarni kutib charchamabdi. Ikki uch borishgandi ota-onasiyam rozi bo‘lishdi... Mana to‘ylarini ham kuni belgilandi.
Yangilikni eshitib A’zam ham shahardan "uchib" keldi. To‘y taraddudini boshlab yuborishdi. To‘yga tayyorgalikda A’zam boshchiligida qolgan do‘stlari ham xizmatni qilishyapti...
Nazokat xola to‘yni to‘yxonada qilishni hohlamadi, uy-joyim hovlimda qilaman, rahmatli dadasini ruhi poklari shod bo‘lsin dedi,
Maqola nomi : Uzilmas rishtalar (3-qism)
Vaqti : 09.11.2014|07:25
Ko'rilgan : 4174
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 395/307
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :52 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика