UzBender.Ru | Super Portal

Izlash
keldim. Maylimi?
— E! — dedi aka. — Zoʻr ish qilibsan-da, singlim! Enam qalay? Boboy tuzukmi? Paltoyingni yech! Etikni ham. Ana shunday. Endi menga ber! Mana bu yerga ilib qoʻyamiz. Sovqotibsan-a? Ichkariga oʻt!
Oqiljon hovuchiga yoʻtalib qoʻyib, unga zalni koʻrsatdi. Oʻzi chap qoʻldagi yoʻlak bilan borib, yotoqqa kirdi. Eshikni zichlab, xotiniga shivirladi:
— Zebo keldi.
Sharifa siniq kulimsiradi.
— Ayamlar yuborishibdimi?
— Yangi yilni oʻtkazgani kepti.
Ayol eriga ma’noli tikildi. Er chimirilib, burnini qashib qoʻydi.
— Parvo qilma. Zebo uyda oʻtiradi, — dedi.
— Yolgʻiz... Qanaqa boʻlarkan?
— Him, bilmadim endi... Oʻtirishga oborib boʻlmaydi. Umarni bilasan, odamlarni saralab chaqirgan. Keyin, umuman, Zebo u davraga toʻgʻri kelmaydi.
— Bari bir... nimadir qilish kerak. U yolgʻiz oʻzi oʻtirmaydi-ku, Yangi yilni kutaman deb kelgan boʻlsa?
— Him-m, qoʻshnilarning ham u tengi qizlari yoʻq, — Oqiljon keskin qoʻl siltadi. — Bir yoʻli topilar. Aytmoqchi, biz vaqtli qaytamiz-ku? Ikkiga qolmay yetib kelamiz... — U quvonib ketdi. — Umarning esi boʻlsa bir soat oʻtirmay turib, «aylanamiz!» deb qoladi. Oʻtgan yili oʻzimiznikida oʻtirgandayam shunday boʻlgandi.
— Ha-ya. Unday boʻlishi ham mumkin. Toʻxtang, unga oʻzingiz tushuntirib ayting, men aytolmayman.
— Yaxshi. Kiyin tezroq. Oqiljon qaytib zalga bordi.
— Hozir yangang keladi... Kiyinyapti. Oʻtir!
Zebo xona oʻrtasida qotib turar, burchakdagi odam boʻyi archaga tikilib qolgan, archa bamisoli qoʻgʻirchoqdek bezatilgan edi.
— Zebo?
Qiz akasiga kulib qaradi.
— Archani yaxshi bezatibsizlar!
— Ha, endi... Oʻzim yaxshi koʻraman archa bezatishni! Yangang ikkalamiz bezadik. E, bugun uch soat vaqt shunga ketdi, — Oqiljon allaqanday ma’yuslanib kresloga choʻkdi. — Endi, bu ishning ham bir gashti bor-da...
Zebo akasining hurmati uchun soʻziga bosh irgʻab, stulga oʻtirdi.
Yangasi keldi.
Bir soatdan keyin Zebo xonada yolgʻiz qoldi.
...Akasi bilan yangasi juda qadrdon bir oʻrtoqlari uyiga aytib qoʻygani, oʻtgan yili bu yerga kelishgani, bormasalar boʻlmasligi, lekin uzoq oʻtirmay qaytib kelishlari va Zebo bilan birga Yangi yil bayramini shu yerda davom ettirishlarini aytib, Zebodan qayta-qayta uzr soʻragan boʻlishdi.
Zebo ularning soʻzini eshitib turdi-da:
— Yoʻq-yoʻq, meni oʻylamanglar, akajon. Rahmat, — dedi. — Bilaman. Men ham dugonalarim uyiga chaqirsa, sizlarni boshlab bormayman-ku. Yangajon, boraveringlar. Men uyda oʻtiraman. Zeriksam koʻchalarni aylanib kelaman.
— Yoki... Sharifa, shu yerda qittak-qittak qilamizmi? Kelinglar! — U chap qanot devor ostida turgan stol boshiga bordi. Ikkilandi. — Hozirdan-a, Sharifa?
— Ixtiyoringiz, — dedi xotini.
Zebo akasi bu ishni oʻzi uchun qilayotganini fahmladi.
— Akajon, qoʻying. Vaqtida ichganingiz yaxshi. Kechikib qolasizlar, boringlar!
Xayrlashayotib Oqiljon singlisining peshonasidan yana oʻpdi. Sharifa ham uning yelkasidan quchib qoʻydi.
Akasi bilan yangasining ketib qolishgani Zeboga ogʻir botmadi. Qaytaga uyda yolgʻiz qolgani unga yokdi. Qiziqib, yana archa qoshiga bordi. Butoq tanasiga yopishib turgan tulkiga tikilib: «oʻlmabsiz!» dedi. Burniga chertmoqchi boʻldi. Lekin archa ustiga tashlab qoʻyilgan yaltiroq qogʻoz shildirab ketib, archa titradi. Qiz tezgina qoʻlini tortib oldi.
Soʻng archani oʻrab olgan mitti lampochkalarni yoqmoqchi boʻldi.Hali akasi yoqib koʻrsatgan edi. U izlanib televizor qoshiga bordi. Polda yotgan shtepselni olib, tokka tiqqan edi, qorayib-yashillanib turgan archa lop etib qizardi. Uning shoxlari, butokdar, barglari orasiga yashiringan lampochkalar bodrab yondi.
Zebo hayajonga tushib, archa qoshiga qaytdi. Undan koʻz uzolmay qoldi: muncha chiroyli!
«Odamlar biladi-ya? Hamma narsani chiroyli qilishadi», deb oʻyladi u.
Yarim soatdan keyin Zebo uy chiroqlarini oʻchirib, eshikni qulfladi. Zinalarni bir-bir bosib, pastga tushdi. O! Roʻparadagi derazalarda chiroqlar yonibdi-ku! Hammasida archa bordir-a? Anavi deraza — qora. Egasi oʻtirishga ketgan. Anavi uydayam odam yoʻq. Ular ham yangi yilni oʻtkazib qaytishadi hali.
U koʻchada qancha vaqt aylanib yurganini bilmaydi.
Boʻralab yogʻayotgan qor tagida junjikib xiyobonda ketarkan, yoʻl yoqasida qoʻnqayib turgan faner uycha oldida toʻxtab qoldi. Uychaning bitta devoriga archa koʻtarib ketayotgan ayiqcha surati solingan. Ikkinchi tomonida quyoncha bilan qoʻl ushlashib turgan Qorqiz! Uchinchi tomonida kattakon Qorbobo!
«Shu yerda archa sotishgan, — Oʻyladi qiz. — Odamlar olib ketishgan!» U xoʻrsindi — togʻda oʻz boshiga oʻsib yotadigan archalarning bu yerda tanqisligi qizga juda yoqib ketdi.
U joyidan jilgan ham edi, roʻparadan kelayotgan yigit unga urilib ketayozdi. Uning ham qoʻlida... archa. Kichkina archa. Ha, birovning uyiga boryapti. Shoshganini qarang! Vaqtida harakat qilish kerak edi. Hali buni bezatish kerak. Beparvo ekan.
Ana,
Maqola nomi : Baxtli boʻlinglar
Vaqti : 06.09.2014|22:29
Ko'rilgan : 3376
Muallif : Bender
» Java kitob
» Text
Reyting(+/-): 269/279
Reyting
Bosh sahifa » Hikoyalar
Maqola o'qiypti :21 kishi
© Powered by Bender | Pro
Яндекс.Метрика